Mieniekamp 2012 staat op punt van beginnen: nog 1 nachtje slapen! En wat een ongelofelijk aantal deelnemers weer: 170 kinderen die het leukste kamp van Nederland gaan beleven! Dat zijn er 23 meer dan vorig jaar. Er zijn dus weer nieuwe tenten gekocht, houten picknicktafels gemaakt door de klussers op UDO om het allemaal te laten passen.
Laten we voor nu een ding afspreken met elkaar: laten we duimen voor droog en mooi weer, net zoals we dat elk jaar hebben!
De kampstaf heeft er heel erg veel zin! Jullie toch ook?

Tekst: Lodi van der Mark,
Foto's: Paul Lichtenbeld (met hulp van Timo en Niels)


HET WORDT FANTASTISCH!

HET IS BEGONNEN!
Vanaf 12 uur stroomde het hele sportpark de Voscuijl vol met de 169 deelnemers, die er dit jaar weer zijn. Ouders, verzorgers, oma's, opa's, broers en zussen namen afscheid van de kinderen en tenten werden opgezocht. Door het grote aantal deelnemers zijn er dit jaar weer twee tenten bijgekocht en staan er totaal 19 tenten.
De kampstaf was direct druk met het ontvangst van alle kinderen, het opblazen van de luchtbedden, en het verzamelen van alle spullen. De kinderen waren eigenlijk vooral druk met het uitpakken van snoepgoed, zakken chips, blikjes limonade en fris en het uitvragen van hoeveel zakgeld iedereen bij zich heeft.





Zakgeld is belangrijk want ook dit jaar is er weer een enorme snoepwinkel. Deze keer wordt de snoepwinkel beheerd door Niels en Koen. Waar beide jongens niet heel lang geleden zelf nog deel hebben genomen, zijn ze nu verantwoordelijk voor de drukste en best lopende zaak van Oegstgeest en omstreken. Dit belooft een mooie omzet te worden!

Nadat iedereen zijn of haar plek gevonden heeft in de tenten, wordt er door Opperkampstafhoofd Ron gevraagd om allemaal onder begeleiding van de tentleider te verzamelen tussen de tenten.






Nu gaat het echt beginnen! Ron vertelt dat er dit jaar geen dans is, maar wel een lied. Dit jaar heeft namelijk niemand minder dan Wolter Kroes een lied opgenomen met de Profs van UDO 6. Daarom zaak om dit lied allemaal te leren, mee te zingen, te brullen en dan komt het dansje vanzelf wel.
Het onvermijdelijke gebeurt en de polonaise, die een ieder vanzelf associeert met deze Nederlandse zanger, is al snel gestart. 169 kinderen, ruim 30 kamstafleden slingeren als een sliert over het veld en de toon is gezet: dit gaat weer een onwijs, vet, megacool, superleip, tof en stoer Mieniekamp worden.




Ron vertelt voor we echt beginnen de regels nog waaraan iedereen zich moet gaan houden. Belangrijkste regel na eerdere edities is dat er om pesterijtjes te voorkomen gele en rode kaarten gegeven kunnen worden net als in het voetbal. Rood betekent dan ook een forse straf en zou verwijdering van het Mieniekamp kunnen betekenen. En ja dat wil niemand...
Alhoewel... Niels van Beelen van de E4 en tent 12 vraagt toch nog even aan Ron of je ook direct rood kan krijgen... Het antwoord is ja en Niels druipt teleurgesteld af en beseft dat de regels strikt zijn.
Nog een keer het UDO 6 nummer van Wolter Kroes en dan zo zwemmen!








Zwemmen was echt weer heel gaaf! Hemelvaart betekent in die omgeving rust en bezinning en zo ook in zwembad Aquamar. Totdat... Ja totdat een heel Mieniekamp je zwembad overneemt... Iedereen kreeg een rood/wit lint om de arm als teken dat je van het Mieniekamp was en kinderen die echt nog niet konden zwemmen een kruis op de arm, hand en soms gezicht. Zo konden wij en de badmeesters alles goed overzien. Aquamar was uiteraard voorbereid op onze komst, al leek dat op sommige momenten niet zo, maar wat wil je met zoveel kinderen!

Eenmaal terug op de Voscuijl was er tijd voor wat voetballen achter de tenten en natuurlijk om te eten. Wat zou er gegeten gaan worden? Gezond? Snacks? Of alleen maar snoep?
Het is broodje hamburger met kaas, salade, frites, veel saus geworden. Natuurlijk afgetopt met appelmoes en als toetje een ouderwetse vlaflip. En smullen maar! Onze keukenbrigade, bestaande uit Therese, Luuk en Leo, heeft weer zijn best gedaan. Wat een heerlijke maaltijd en wat een gesmul aan de tafels.



Nu weer een avondprogramma met allerlei leuke spelletjes en activiteiten. Afwachten wat dat wordt... Spannend!

Het avondprogramma bestond uit meerdere onderdelen en was voornamelijk verdeeld over jong en oud. Waar de jongsten een vossenjacht gingen, werden de ouderen na een voetbaltoernooi gedropt.
Voor de jongste jeugd was het zaak op vossen te gaan jagen in Oegstgeest. Maar zitten er wel vossen in Oegstgeest? Nee! Geen echte natuurlijk. We moesten op zoek naar allerlei verschillende types die zich ophielden in het dorp of in het bos. Op deze manier moesten er letters verzameld worden, waarmee uiteindelijk een woord gemaakt moest worden.
Wat de jongens en meisjes zoal tegenkwamen is vooral terug te zien op de foto's. Maar te denken valt aan een echte stoere piraat, of een goedlachse clown. Er waren ook drie knettergekke oranje fans, die al helemaal met het aankomende EK bezig waren. Er waren twee zusters, een stuiterende en dansende disco freak, een soort Pipi Langkous-achtig figuur, een schattig prinsesje en een indiaan. Dit jaar was ook Victor weer van de partij. Waar hij, of moet ik zij zeggen, vorig jaar bijna opgepikt werd door een voorbij rijdende auto, lieten ze hem dit jaar gelukkig staan. Wel is hij de meest vrouwelijke man van de kampstaf en daarom dus ook weer gehuld in vrouwenkleding.



Uiteindelijk was het dus het doel letters te verzamelen bij het vangen van deze "vossen". Met deze letters is uiteindelijk het woord "Wilhelmus" te creëren, weten we nu.
Voor de oudere jeugd was er na een onderling toernooi op het kunstgrasveld en daarna was het tijd voor een nieuw onderdeel van het Mieniekamp... De Dropping...
De dropping werd door de kinderen maar ook door ouders en kampstaf als iets heel spannends gezien. Misschien juist wel omdat het ook zo laat begon: 23.30 uur begon het namelijk pas.
Ook had iedereen een andere uitleg voor wat een dropping nu precies is. Een vader had de uitleg aan kinderen gegeven dat dit eigenlijk geen échte dropping was. Want bij een échte dropping wordt je namelijk gedropt uit een vliegtuig met je parachute en dan moet je maar zien waar je landt en hoe je weer terug komt op de basis. Nou dat was dit inderdaad niet. Wat was namelijk de bedoeling? De kinderen werden door ouders in een auto gezet. Om het spannend te maken en ervoor te zorgen dat niemand wist waar we heen gingen, moesten de kinderen onder lakens zitten, zodat ze niets konden zien. Dan zijn er altijd wat slimme jongens en meiden bij die de weg goed kennen en op gevoel bijhouden waar er heen gereden wordt. Oplossing om daar roet in het eten te gooien was eenvoudig: rotondes werden meerdere malen rondgereden en al snel dachten kinderen dat we compleet de andere kant uitgingen.
Het begin van de dropping begon gelijk spannend! Naast het spoor, waar continu treinen langszoefden, onder een brug waar de snelweg over heen ging werd er verzameld. En dat gebouw met die grote en hoge muren met prikkeldraad naast het spoor? Ja dat is nou een jeugdgevangenis. Langzaam zorgde de locatie en het feit dat het al héél donker was ervoor dat sommigen minder luchtig en nonchalant werden... Het werd spannend.
Voordat de dropping echt begon, ging er nog een verhaal dat er onlangs een gevangene was ontsnapt uit de jeugdgevangenis... Sommigen kregen het langzaam heel warm nu...
Iedereen ging met zijn eigen tent de duisternis in met een leider, om hopelijk snel en veilig terug te keren... Hopelijk...
Flikkerende en schijnende zaklampen was het laatste dat van de verschillende groepjes in de duisternis werd gezien.
Zouden we de ontsnapte gevangene tegen kunnen komen? Of andere dingen? Ook hier was het de bedoeling om onderweg letters te verzamelen. Letters die op allerlei plaatsen verstopt waren en dus moest er in het pikkedonker goed opgelet worden.
Wat er verder onderweg gebeurde zorgde niet alleen voor heel benauwde momenten bij sommigen, maar zelfs voor een kleine traan bij sommigen. Tranen die natuurlijk snel vergeten werden, omdat dat eigenlijk niet stoer is. Laten we het erop houden dat er wat schrikeffecten tevoorschijn sprongen onderweg en dat niet iedereen dat kon waarderen. Handen werden fijn geknepen en de leiders hebben nog nooit zo dicht met de kinderen tegen zich aan gewandeld. Sommigen moesten zelfs halverwege opgehaald worden.
De laatste kinderen waren uiteindelijk rond kwart voor één terug bij de tenten na een tocht van ruim 6 km lopen.
Na de dropping zijn er verschillende verhalen gehoord. Verhalen die we jullie niet kunnen onthouden. Om privacyredenen kunnen we helaas niet prijsgeven wie welk verhaal verteld heeft. Dit is namelijk in een vertrouwde setting onder zware en spannende omstandigheden uitgesproken. We hopen op jullie begrip.
Zo waren er jongens (ja vooral jongens) die verzuchtten dat ze toch echt liever een échte dropping hadden gedaan. Ja, je leest het goed. Ze hadden liever uit een vliegtuig gesprongen... Anderen vroegen of we vanaf nu elk jaar een dergelijke dropping zouden hebben. Bij ons bevestigende antwoord werd er geroepen dat ze niet meer mee zouden doen of zelfs op een andere voetbalclub zouden gaan spelen. Géén halve maatregelen dus... De kampstaf neemt de kritiek mee, haha.
In elk geval had de barre tocht gezorgd voor vermoeidheid bij velen. Zonder veel aandringen werd dan ook de tent opgezocht en nagebibberd over de avonturen.
Jan Willem besprak in tent 4 de dag door met zijn kinderen. Jesper wilde vooral weten waar leider Bert was. Hij vroeg zoch daarbij hardop af:"Is Bert Ernie zoeken ofzo?" Kijk dat noemen we humor!
Na deze dag zal snel dag twee van het Mieniekamp komen en het belooft nog mooier te worden dan vandaag: dus snel slapen!

Ochtend. Dus wakker worden met de gebruikelijke rituelen: harde muziek van Jochem Myjer:"Wakker worden, wakker worden, wakker worden, tsjik, tsjik, tsjik..". Zojuist daarom ook een tweet gestuurd vanuit de vv UDO Twitter account met de vraag aan Jochem Myjer of hij eens langs kan komen om dat live en hoogstpersoonlijk te doen... Benieuwd naar zijn reactie.
Nadat iedereen wakker is geworden: ontbijten! De bekende picknicktafels van ons mooie terras bieden plaats aan alle 169 deelnemers, ongeveer 40 leiders en wie er verder nog aanschuift. Je begrijpt dat vooral het warme eten 's avonds met zo héél véél mensen veel vraagt van onze keukenbrigade. Maar daar zijn Therese, Leo en Luuk wel goed op hun plaats. Ook dit jaar was het vanmorgen weer Hanneke van der Mark die de gehele kampstaf voorzag van een gebakken ei met ham en kaas. Heerlijk!






Voor vandaag weer een erg druk programma. Én de springkussens zijn gearriveerd!
Na het ontbijt wordt er begonnen met allerlei spelletjes op het kunstgrasveld en veld 3. Temidden van de springkussen, die verleidelijk zijn om een sprongetje op te wagen, gebeurt dit allemaal.

















Al snel is het lunchtijd en naast de gewone boterhammen met kaas, salami, ham en zoetigheid, staan er lekkere broodjes met knakworsten op het menu. Er wordt gegeten en gesmikkeld. Dat moet ook wel want we moeten weer goed voorbereid zijn voor het middagprogramma.






Ook dit keer wordt de groep opgesplitst. Het blijkt dat dit erg goed werkt: de grootte van de groep blijft zo behapbaar en hoewel de leeftijdsverschillen niet groot zijn, is het wel zo dat interesses verschillen.
Dus: de oudsten gaan het Bos van Wijckerslooth in voor een Levend Stratego spel en de jongsten gaan naar KIDSZOO in Noordwijkerhout.
KIDSZOO is een overdekte speeltuin, waar allerlei klim- rekken en wanden zijn, en allerlei andere speeltoestellen.





Bij terugkomst op UDO is er weer tijd om even te rommelen in de tenten, snoep te kopen bij Koen en Niels, te voetballen of om gewoon even te hangen.


(Maar gelukkig was Florian heel snel weer terug!!!)

Ook vandaag is het eten weer heerlijk! De keukenprinsessen hebben zelfs een keuzemenu gemaakt! Wat kan er gekozen worden? Macaroni met rode saus en kaas of nasi met atjar en pindasaus en kroepoek. Beiden kan je nuttigen met een heerlijke salade erbij. Wat een heerlijkheid. Zoals verwacht gaan er natuurlijk ook vooral andere combinaties op borden de kantine uit. Macaroni zonder gehakt en rode saus maar met kroepoek, of nasi met rode saus en kaas, of gewoon macaroni zonder saus en met salade. Dit is nu het mooiste van het Mieniekamp: op UDO kan het allemaal en het mág ook allemaal! Als snel zijn de 12 picknicktafels weer gevuld met alle 169 kinderen en ruim 40 begeleiders.









En dan gebeurt het: een druppel, meerdere druppels en nog meer druppels. Het regent! Gelukkig is het eten al ruimschoots op en kan iedereen rustig naar binnen. Binnen vertelt Jaap van of voor Pampus wat we gaan doen. Een kwartetspel wordt uitgelegd en helaas niet door iedereen begrepen. Althans als zelf opperkampstafhoofd Ron het niet begrijpt, moeten er toch ook nog anderen zijn die het niet begrijpen??





Inmiddels wordt de geur van houtskool geroken en dat kan maar één ding betekenen: broodjes bakken! En dan is zo de disco!








Ah yeah! En niet zomaar een disco maar een blacklight-disco! Dat betekent witte kleding aan en gaan! En er is ook allerlei soorten schmink, waardoor je allerlei lichtgevende kleuren krijgt in het black-light. De dames worden al make-uppend gesignaleerd en er worden meerdere dames van de kampstaf "ingezet" om de haren in de juiste stijlen te draaien, kneden en stylen. Dit belooft wat! Voetjes van de vloer, beentjes van de steentjes en dansen en sjanzen op de dansvloer!



Sommige ideeën komen pas in de loop van het Mieniekamp en zo is er ook altijd plaats voor leuke nieuwe ideeën. Één ding dat al jaren hetzelfde is, is het ochtendritueel. Standaard wordt dan "Wakker worden" van Jochem Myjer meerdere malen gedraaid. Wie kent hem én het liedje niet?! Daar wordt je vanzelf ook hyper van! Waarom Jochem Myjer niet eens vragen om dat live te komen doen, dacht de kampstaf gisteravond... Dus hebben we Jochem Myjer getwitterd. Wat we hebben getwitterd? Nou het volgende:" we hebben bij een : 169 kinderen. Elke ochtend is het wakker worden hetzelfde en dat al jarenlang... 1/2" én " "wakker worden, wakker worden, wakker worden... Tsjik, tsjik, tsjik.." Kan je eens komen? Toch dichtbij?   en wat denken jullie? Jochem Myjer reageerde! Wat hij terugtwitterde? Nou dit:" ja hoor! Kleine moeite! Mail ff naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. ! Kan niks beloven, maarvproberen waard!" Oftwel dat ziet hij wel zitten! Wat gaaf! Helaas lukte het vanmorgen nog niet, maar misschien dat hij dus in een volgende editie van het Mieniekamp, en daar zullen er nog veel van volgen, wel opduikt en ons allemaal persoonlijk wakker zingt. Tsjik, tsjik, tsjik...
Wat kunnen we verder over vannacht vertellen? Nou, dat het een vette disco was. Dat er mega hard en cool gedanst werd. Dat iedereen er echt heel hip en disco black-light verantwoord uitzag. En dat het even leek of niemand moe was. Maar op een gegeven moment sloeg de vermoeidheid toe en waren de vele suikers van het snoep en limonda uitgewerkt. Nu we het toch over suiker hebben, weet je wat gisteravond de verrassing was? Er was een vader en een moeder en die hadden een machine bij zich. Een machine die je normaal eigenlijk alleen op de kermis ziet of bij een circus. Nou nu dus ook bij het Mieniekamp. Want op UDO kan en mag heel veel tijdens het Mieniekamp. Waarom? Omdat het een feest moet zijn en is voor de kinderen. En eigenlijk zijn die dan de baas. Wat het was? Een suikerspinmachine!!! Waar échte supergrote suikerspinnen in gedraaid werden. Dit was een heel goed idee van de ouders van Mick van der Schaft! En wij willen daarom jullie ook heel erg hartelijk bedanken. HET WAS LEKKER, HET WAS HEERLIJK, HET WAS SUPERLEKKERHEERLIJK!!!


Na een roerige nacht waarin alle kinderen weer hun plekje in de tent gevonden hadden en het bijbehorende snoepgoed werd er rond kwart over 7 weer langzaam opgestaan. Deze nacht was vooral voor Ron een zware en naar verluidt heeft hij zijn ogen niet open kunnen houden...





's Ochtends weer een heerlijk ontbijt. Om vervolgens het vervelende bericht te krijgen dat de tenten opgeruimd moesten worden. Alles moest eruit en de tenten moesten worden schoongemaakt. Eerder gaan we niet naar de springkussens en beginnen we al helemaal niet met de spelletjes.
Met lange gezichten werden tenten opgeruimd, slaapzakken opgerold, luchtbedden leeg gemaakt. De ene tent had nog meer lege verpakkingen van snoep dan de andere. Sommigen kwamen tot de ontdekking dat tentgenoten heel wat snoep achter de hand gehouden hadden en stiekem onder het matras of in de slaapzak bewaard hadden. Anderen vonden het "eerder gestolen" geld terug en waren blij.








De tenten waren in elk geval leeg en nu kon de hulp van de ouders goed gebruikt worden. Want er waren gelukkig weer allemaal vaders, die met elkaar de 19 tenten op gingen ruimen. Gelukkig maar! Want dan kunnen wij beginnen met de spelletjes en de springkussens! JEEEEEEEEEEEEEEEEEEHHHHHHHHH!!













Na de spelletjes was het tijd voor het traditionele broodje frikandel of kroket. De koks hebben er dit jaar wel heel veel moeten bakken. Omdat het inmiddels heel lekker weer was geworden ging bij de meesten het ijsje er wel in. Daarna moest iedereen naar het hoofdveld voor de groepsfoto. Daarna ging Hans iedereen bedanken. Theo Juffermans werd speciaal bedankt omdat dit zijn laatste mieniekamp was. Wie moet nu volgend jaar de muziek doen?????







Alleen ingelogde gebruikers kunnen een reactie plaatsen